بسم الله الرحمن الرحیم 

‌۞لا تَیأَس و أَنتَ تَعلَم أنَّ الله دوماً
یخلق نوراً جدیداً بعد کلِّ ظَلام۞
۩نااُميد نشو وقتى ميدونى خدا هميشه بعد از تاريکى، نور جديدى ميسازه۩

🌿♡خداجانم
منوببخش‌که‌همیشه‌دیر‌می‌فهمم
که‌تو‌چقدر‌همه‌چیودرست‌چیدی‌…
  ━━─⊰✾🥀✿🥀✾⊱━━─
↻⇦رفیق، گذشته را شکر کن و به آینده اُمیدوار باش! اکنون را نعمتی بدان که میخواهی گذشته خود را به آینده پیوند بزنی و زندگیِ خود را بسازی➣

🍃 نه کم بیارونه‌ناامیدشو
به‌وقتش‌ #خدا دستت‌رومیگیره🍃
#خدایاپناهم‌باش

در عصر دیجیتال امروزه همه انسان‌ها با عکس وفیلم و خبر های استرس زا در مورد جنگ مواجه هستند. صحبت کردن با هر گروه از افراد خانواده مخصوصا کودکان در مورد جنگ کار آسانی نیست.چرا که با انواع واکنش ها وبرخوردها روبرو خواهیم شد .پس باید بدانیم که چگونه با کودکان در باره جنگ رمضان صحبت کنیم ؟

بهترین روش صحبت کردن با کودکان در باره جنگ صادقانه بودن و متناسب با سن کودک،و انتخاب زمان و مکان مناسب است.مثلا زمان صرف وعده غذایی که با خانواده هستیدیا مکانی انتخاب کنید که ه‌کودک احساس آزادی کند.از فرزند بخواهید سوال بپرسد و احساسات ونگرانیش را با شما در بین بگذارد.اما بدانید موقع خواب نباید در این باره صحبت کنید و به نگرانی کودک خود بیفزایید.و از نقاشی ،بازی و داستان گفتن در این باره کمک بگیرید.

پس والدین که حامی کودکان هستند مراقب باشند که استرس و اضطراب خود را به کودک انتقال ندهندچرا که کودکان بیشتر به آرامش نیاز دارند .

 از سن و ظرفیت درک کودک

آغاز کنید

کودکان در سنین مختلف، توانایی‌های متفاوتی برای پردازش اطلاعات دارند. برای کودکان زیر ۷ سال، نیازی به ورود به جزئیات سیاسی یا تاریخی نیست. کافی است بگویید که «بعضی از مردم در جاهای دیگر با هم اختلاف پیدا کرده‌اند و شرایط برای آن‌ها سخت شده است.» اما برای کودکان بزرگ‌تر که ممکن است تصاویر یا اخباری را در مدرسه یا فضای مجازی دیده باشند، باید به سوالات آن‌ها به شکل ساده اما واقعی پاسخ داد. هرگز اطلاعات بیش از حد یا تصاویری که باعث اضطراب شدید می‌شود را در معرض دید آن‌ها قرار ندهید. به یاد داشته باشید که سکوت مطلق هم توصیه نمی‌شود، زیرا کودکان معمولاً متوجه تغییر فضای خانه یا نگرانی بزرگسالان می‌شوند و در نبود توضیح، ذهنشان سناریوهای ترسناک‌تری می‌سازد.

  بر «امنیت و محافظت» تأکید کنید

مهم‌ترین نیاز یک کودک در هنگام شنیدن اخبار ناگوار، اطمینان از امنیت خود و خانواده‌اش است. پس از بیان کلیات، بلافاصله گفتگو را به سمت محیط امن زندگی کودک ببرید. به او اطمینان دهید که «ما اینجا در امنیت هستیم و وظیفه من به عنوان والدین تو این است که از تو مراقبت کنم.» همچنین می‌توانید درباره کارهای مثبتی که انجام می‌دهید صحبت کنید؛ مثلاً اینکه چگونه بزرگسالان در سراسر دنیا در تلاش هستند تا به مردم آسیب‌دیده کمک کنند. تأکید بر وجود «انسان‌های مهربان» و کسانی که برای برقراری صلح تلاش می‌کنند، به کودک کمک می‌کند تا نگاهی متعادل‌تر داشته باشد و بداند که در برابر سختی‌ها، شفقت و یاری‌رسانی نیز وجود دارد.

  احساسات کودک را به رسمیت

بشناسید

ممکن است کودک پس از شنیدن درباره جنگ، دچار ترس، خشم یا حتی کنجکاوی‌های پی‌درپی شود. به جای منع کردن او از ابراز این احساسات، اجازه دهید حرف بزند و بپرسد. اگر کودکتان می‌پرسد «آیا ممکن است برای ما هم اتفاق بیفتد؟»، پاسخ قاطع و آرام بدهید: «نه عزیزم، ما در جای امنی هستیم.» به او اجازه دهید نقاشی بکشد یا درباره نگرانی‌هایش صحبت کند. در این شرایط، حفظ روتین‌های روزمره (مثل ساعت خواب مشخص، بازی و مطالعه) بسیار اهمیت دارد. روتین‌ها به کودک این پیام را می‌دهند که دنیای پیرامون او همچنان قابل پیش‌بینی، منظم و امن است. به خاطر داشته باشید که مراقبت از سلامت روان خودتان نیز مهم است؛ چرا که کودکان به شدت تحت تأثیر اضطراب والدین قرار می‌گیرند. اگر خودتان بیش از حد مضطرب هستید، ابتدا سعی کنید آرامش خود را بازیابید و سپس با کودک صحبت کنید.

.

کودکان یکی از گروه‌های آسیب‌پذیر در شرایط جنگی و بحران هستند.

خانواده از جمله والدین نقش مهمی در مدیریت استرس کودکان در جنگ تحمیلی سوم دارند.

والدین با اطلاع رسانی دقیق ،صادقانه و کوتاه و با پاسخ به پرسش های کودکان به آن ها اطمینان بدهند که تنها نیستند.

همدلی با کودکان هم به صورت کلامی و هم غیر کلامی ،ادامه روتین زندگی و فعالیت های روزانه کودک ،بازی کردن نقاشی و… از جمله کارهایی است که والدین می‌توانند در مدیریت استرس ایفا کنند.

در صورت عدم توجه به اضطراب و استرس کودکان،منجر به پیامدهایی می‌شود که ممکن است به افسردگی در بزرگسالی شود.و سلامت روانی فرد را تحت تأثیر قرار دهد.عدم تمرکز،بی خوابی،کابوس دیدن و…از پیامدهای بی‌توجهی به استرس می‌باشد که والدین می‌توانند با برنامه ریزی،صبر و آرامش ،استفاده از روشهای علمی و حمایتی بهترین درمان و مدیریت استرس را نسبت به کودک خود داشته باشند.

شناخت استرس کودکان

در شرایط جنگ

کودکان در زمان جنگ بیش از بزرگسالان در برابر ترس، اضطراب و بی‌ثباتی آسیب‌پذیر هستند. آنان معمولاً نمی‌توانند مانند بزرگسالان شرایط را تحلیل کنند، بنابراین صداهای بلند، اخبار ناگوار، تغییر محل زندگی، دوری از والدین یا مشاهده‌ی نگرانی اطرافیان می‌تواند برایشان بسیار استرس‌زا باشد. در «جنگ تحمیلی سوم»، اگر کودکی با چنین فضای پرتنشی روبه‌رو شود، ممکن است علائمی مانند بی‌خوابی، شب‌ادراری، گریه‌های مکرر، چسبیدن به والدین، کاهش اشتها، پرخاشگری یا گوشه‌گیری از خود نشان دهد. شناخت این نشانه‌ها اولین گام برای مدیریت استرس است. والدین، معلمان و مراقبان باید بدانند که واکنش‌های هیجانی کودکان در چنین شرایطی طبیعی است و نباید آن‌ها را سرزنش کرد. درک ترس کودک، به او احساس امنیت می‌دهد و مانع تشدید اضطراب می‌شود.

 ایجاد احساس امنیت و آرامش

مهم‌ترین نیاز کودک در شرایط جنگ، احساس امنیت است. والدین باید تا حد امکان یک روال ثابت روزانه برای خواب، غذا، بازی و گفتگو ایجاد کنند. نظم و پیش‌بینی‌پذیری، به کودک آرامش می‌دهد. توضیح شرایط باید ساده، صادقانه و متناسب با سن کودک باشد؛ نه بیش از حد ترسناک و نه مبهم. بهتر است از بیان اخبار خشونت‌آمیز در حضور کودک پرهیز شود. در کنار آن، تماس جسمی مانند بغل کردن، گرفتن دست کودک، یا نشستن در کنار او می‌تواند به کاهش تنش کمک کند. استفاده از نور ملایم، فضای آرام، اسباب‌بازی‌های آشنا و حضور یک فرد مورد اعتماد نیز احساس امنیت را تقویت می‌کند. اگر کودک احساس کند که بزرگسالان کنترل شرایط را در دست دارند، میزان ترس او کمتر خواهد شد.

 گفت‌وگو، بازی و تخلیه هیجانی

کودکان اغلب نمی‌توانند اضطراب خود را مستقیم بیان کنند، بنابراین بازی و نقاشی ابزارهای مهمی برای تخلیه هیجان هستند. اجازه دهید کودک از طریق نقاشی، داستان‌گویی یا بازی‌های نمایشی احساساتش را نشان دهد. والدین باید با دقت و بدون قضاوت به صحبت‌های کودک گوش دهند و او را تشویق کنند احساساتش را نام ببرد؛ مثلاً بگوید «ترسیده‌ام» یا «ناراحتم». این کار به کودک کمک می‌کند هیجان‌های درونی خود را بشناسد و بهتر مدیریت کند. خواندن کتاب‌های مناسب سن، بازی‌های آرامش‌بخش، نفس عمیق کشیدن، شمارش معکوس، و تمرین‌های ساده ذهن‌آگاهی نیز می‌توانند مؤثر باشند. مهم این است که کودک احساس کند تنها نیست و می‌تواند درباره ترس‌هایش حرف بزند.

 نقش والدین، مدرسه و

حمایت تخصصی

مدیریت استرس کودکان در جنگ فقط وظیفه خانواده نیست؛ مدرسه، مشاوران و نهادهای حمایتی نیز نقش مهمی دارند. معلمان باید محیطی مهربان، قابل پیش‌بینی و بدون تنش ایجاد کنند. اگر نشانه‌های استرس شدید یا طولانی‌مدت مشاهده شد، مراجعه به روان‌شناس کودک یا مشاور ضروری است. مداخله زودهنگام می‌تواند از تبدیل اضطراب موقت به آسیب روانی پایدار جلوگیری کند. والدین نیز باید مراقب سلامت روان خود باشند، زیرا آرامش یا اضطراب آن‌ها مستقیماً بر کودک اثر می‌گذارد. هرچه بزرگسالان بهتر بتوانند خود را تنظیم کنند، کودک نیز بهتر با بحران کنار می‌آید. در نهایت، همدلی، ثبات، گفت‌وگو و حمایت حرفه‌ای، پایه‌های اصلی مدیریت استرس کودکان در شرایط جنگ هستند.

 برای کسب اطلاعات بیشتر به سایت یاس سپید مراجعه کنید.

رهبر شهید حضرت آیت الله خامنه ای ( ره):

«اینکه امام باقر «باقرالعلم» است، یعنی حقایق و مفاهیم اسلامی را که در قشری از دروغ و فریب و ریا و تحریف پیچیده شده بود، می‌شکافد و آن لبّ و مغز را می‌اندازد در کام مشتاقان حقیقت. این یک گوشه‌ی دیگری است از مبارزه‌ی ائمّه‌ی ما.»

📖 کتاب همرزمان حسین علیه‌السلام، ص۱۴۲

شهادت جانسوز و جانگداز امام محمد باقر علیه السلام تسلیت 

استرس جنگ به واکنش طبیعی نسبت به اخبار و تصاویر مرتبط به درگیری های نظامی گفته می شود .این استرس تنها مختص افرادی که حاضردر صحنه جنگ هستند نیست بلکه تمام افراد غیر نظامی را شامل می شود.

کودکان در میان گرو های اجتماعی آسیب پذیرترین ،گروه در شرایط جنگی هستند؛چرا که هنوز توانایی درک شرایط و کنترل احساسات و سازگاری با بحران ها ی بزرگ را ندارند.

اخبار نگران کننده ،صدا های انفجار،مهاجرت های اجباری و…از عواملی هستند که روی سلامت جسمی و روانی کودکان اثرمی گذارند.

تداوم استرس کودکان در جنگ تحمیلی سوم هم باعث عوارض روانی می شود که در صورت عدم حمایت خانواده می تواند به صورت الگویی آسیب پذیراز نسلی به نسل دیگر منقل شوند.

برای کاهش استرس کودکان ،خانواده از جمله والدین به عنوان یک پناهگاه امن ،با دور نگه داشتن کودکان از اخبار جنگ ،ادامه روتین زندگی،بازی کردن و ایجاد سرگرمی های متنوع برای کودکان و …گامی برای تاب آوری کودکانشان بردارند.

  استرس کودکان در

شرایط  جنگ

کودکان در زمان جنگ بیش از هر گروه دیگری در معرض فشار روانی قرار می‌گیرند، زیرا توانایی کمتری برای درک کامل رخدادها و کنترل احساسات خود دارند. صدای انفجار، آوارگی، ترس از دست دادن والدین، و مشاهده خشونت می‌تواند باعث ایجاد استرس شدید در آنان شود. این استرس ممکن است به شکل‌های مختلفی بروز کند؛ مانند شب‌ادراری، کابوس، ترس از تنها ماندن، پرخاشگری، سکوت غیرعادی، یا افت تحصیلی. در جنگ، کودک نه‌تنها امنیت جسمی خود را از دست می‌دهد، بلکه احساس اعتماد به جهان اطرافش نیز آسیب می‌بیند. اگر حمایت عاطفی مناسب وجود نداشته باشد، این فشارها می‌توانند به اضطراب مزمن و مشکلات رفتاری بلندمدت تبدیل شوند. بنابراین، شناخت نشانه‌های استرس و توجه به نیازهای روانی کودکان در چنین شرایطی، برای کاهش آسیب‌ها بسیار ضروری است.

عوامل تشدیدکننده استرس کودکان

استرس کودکان در جنگ تحمیلی سوم می‌تواند از چند عامل مهم تشدید شود. نخستین عامل، بی‌ثباتی و ناامنی مداوم است؛ وقتی کودک نداند خانه‌اش، مدرسه‌اش یا خانواده‌اش چه سرنوشتی خواهد داشت، سطح اضطراب او بالا می‌رود. دومین عامل، قرار گرفتن در معرض تصاویر و اخبار خشونت‌آمیز است که ذهن کودک را درگیر و آشفته می‌کند. عامل سوم، جدایی از والدین یا مراقبان اصلی است؛ زیرا کودک برای احساس امنیت به حضور آنان وابسته است. همچنین کمبود غذا، دارو، آب و امکانات آموزشی، فشار روانی را بیشتر می‌کند. در برخی موارد، حتی تغییر محل زندگی و زندگی در اردوگاه یا پناهگاه نیز احساس بی‌پناهی را افزایش می‌دهد. اگر این عوامل طولانی شوند، کودک ممکن است دچار افسردگی، ترس‌های ماندگار و اختلال در رشد اجتماعی شود. به همین دلیل، شناسایی و کاهش این عوامل، نقش مهمی در حفظ سلامت روان کودکان دارد.

  راهکارهای کاهش استرس و

حمایت روانی

برای کاهش استرس کودکان در جنگ، باید مجموعه‌ای از حمایت‌های روانی و اجتماعی به‌کار گرفته شود. نخست، والدین یا مراقبان باید با زبان ساده و آرام با کودک صحبت کنند و به او اطمینان بدهند که در کنار او هستند. ایجاد یک برنامه روزانه منظم، حتی در شرایط سخت، می‌تواند احساس کنترل و امنیت را در کودک تقویت کند. دوم، باید امکان بازی، نقاشی و فعالیت‌های خلاقانه برای تخلیه هیجانات فراهم شود؛ زیرا بازی زبان طبیعی کودک برای بیان ترس و نگرانی است. سوم، حضور روان‌شناسان، مددکاران و گروه‌های حمایتی می‌تواند به شناسایی زودهنگام نشانه‌های آسیب روانی کمک کند. همچنین دور نگه داشتن کودک از صحنه‌های خشن و اخبار ناراحت‌کننده، بسیار مهم است. در نهایت، توجه به نیازهای عاطفی، تغذیه مناسب، خواب کافی و بازگرداندن حس امید، از مؤثرترین راه‌ها برای کاهش آسیب‌های جنگ بر روان کودکان است.